 |
Zgromadzenie Córek Najczystszego Serca Najświętszej Maryi Panny założył w XIX w. bł. Honorat Koźmiński.  TUTAJ - jak dojechać w Foligno do SIÓSTR ?
ZOBACZ ===> stronę włoską o klasztorze w Foligno |
Hasło: "Serce Maryi ucieczką naszą".
Data założenia: 8 grudnia 1885 r., zatwierdzone na prawie papieskim 12 maja 1930 r.
Założyciel: bł. Honorat Koźmiński,
współzałożycielka: m. Paula Malecka.
Polski błogosławiony: Honorat Koźmiński.
Przełożona generalna: s. Teresa Wójcicka,
pl. O. Honorata Koźmińskiego 6,
26-420 Nowe Miasto n. Pilicą,
tel. (0-48) 75 10 11 w. 84
Domy formacyjne:
postulat - pl. O. Honorata Koźmińskiego 6,
26-420 Nowe Miasto n. Pilicą,
tel. (0-48) 75 10 11 w. 84;
nowicjat - ul. Siedlecka 10,
08-114 Skórzec k. Siedlec
Tel. (0-25) 128 93
Llczby: Polek 290,
w tym: w nowicjacie 4;
na świecie z jest 400 córek Najczystszego Serca NMP
Polki na misjach i za granicą: 16,
w tym: Brazylia 7, Francja 2, Niemcy 3, Włochy 4.
Duchowość
Duchowość zgromadzenia oparta jest na regule III Zakonu Regularnego św. Franciszka z Asyżu. Celem szczegółowym jest staranie się o zbawienie i uświęcenie własne i bliźnich, głównie przez nauczanie i wychowanie dzieci młodzieży.
Główne cechy duchowości to: naśladowanie ducha Najczystszego Serca Maryi i szerzenie Jego kultu oraz kult św. Franciszka z Asyżu, a także gorąca wiara i przywiązanie do Stolicy Apostolskiej. Siostry prowadzą życie ukryte przed światem na wzór Najświętzej Rodziny z Nazaretu.
Zgromadzenie czerpie inspiracje duchowe również ze wskazań założyciela, bł. Honorata, który zwracając się do sióstr m.in. podkreślał: "Klasztorem waszym niech będzie Najświętsze Serce Jezusa i Serce Maryi, celą skupienie i cisza wewnętrzna, kratami chroniącymi od świata umartwienie i duch ofiary, ozdobą cnoty zakonne, całym bogactwem Bóg sam".
Działalność
Konstytucje zgromadzenia stwierdzają, że działalność apostolska sióstr polega na pełnieniu zadań powierzonych zgromadzeniu oraz na dawaniu przykładu wzorowego życia chrześcijańskiego obecnością wśród ludzi świeckich.
Zadania apostolskie powierzone przez założyciela siostry realizują w środowisku nauczycielskim, wychowawczym i rodzinnym, starając się przepoić je duchem chrześcijańskim.
Aby osiągnąć wyznaczone cele apostolskie, córki Najświętszego Serca NMP podejmują nauczanie i pracę w szkołach podstawowych, zawodowych, średnich i wyższych, by w duchu chrześcijańskim oddziaływać na młodzież i personel nauczycielski. Zajmują się także wychowaniem dzieci i młodzieży w przedszkolach, internatach lub innych zakładach opiekuńczych. Katechizują
w szkołach, punktach katechetycznych i wszędzie tam, gdzie zachodzi potrzeba nauczania prawd wiary i wychowania religijnego. Opiekują się dziećmi w czasie nieobecności rodziców w świetlicach lub w domach prywatnych.
Mając na uwadze potrzeby Kościoła, współpracują z biskupami i kapłanami w przygotowaniu młodych kadr duchowieństwa i w wypełnianiu zadań duszpasterskich.
Pełnią także uczynki miłości chrześcijańskiej w swoim otoczeniu, aby w ten sposób zbliżyć je do Chrystusa, a przykładem życia ewangelicznego zachęcać do zachowania przykazań Bożych i kościelnych oraz rozbudzać w tym otoczeniu świadomość obowiązku apostolstwa wszystkich chrześcijan.
Obecnie dziełami własnymi zgromadzenia są: przedszkole w Nowym Mieście n. Pilicą, bursa dla dziewcząt ze szkół ponadpodstawowych w Lublinie oraz kursy kroju i szycia dla dziewcząt w Skórcu k. Siedlec.
Historia
Zgromadzenie Córek Najczystszego Serca NMP założył 8 grudnia 1885 r. bł. Honorat Koźmiński. Współzałożycielką była m. Paula Malecka. Zgromadzenie zostało powołane głównie do pracy wśród dzieci i młodzieży.
Od początku siostry zajęły się pracą w szkołach i apostołowaniem w środowisku nauczycielskim. Pracowały również w zakładach wychowawczych, prowadziły liczne ochronki, sierocińce i przedszkola. Uczyły katechizmu, przygotowywały do sakramentów, wychowywały w duchu wiary i moralności chrześcijańskiej. W ciągu pierwszych 12 lat, do pierwszej kapituły generalnej, zostało zorganizowanych 9 domów życia wspólnego, a zgromadzenie liczyło 117 sióstr. W każdym domu siostry wychowywały sieroty, a środki na utrzymanie czerpały z własnej pracy.
Zatwierdzenie zgromadzenia przez Stolicę Apostolską uzyskała m. Paula Malecka 13 kwietnia 1907 r. w formie dekretu pochwalnego.
Oprócz licznych placówek na terenach Polski siostry w latach 1908-1923 prowadziły bogatą działalność w placówkach syberyjskich, gdzie podążyły szlakiem zesłanych powstańców oraz skazanych za wiarę unitów. Po 1920 r. zaczęły powstawać nowe placówki na terenie Polski, gdyż trzeba było znaleźć pracę dla sióstr przybywających ze Wschodu, po zamknięciu tam do 1923 r. wszystkich domów zgromadzenia.
Okres międzywojenny to intensywny rozwój wspólnoty. Powstało wówczas kilkadziesiąt placówek: ochronki, pogotowie opiekuńcze dla dzieci repatriowanych, internaty, szkoły średnie, zakłady uczące zawodów. Siostry za-łożyły też 3 placówki misyjne dla grekokatolików.
W dniu wybuchu wojny zgromadzenie posiadało 30 domów i liczyło 430 sióstr.
W czasie wojny zlikwidowanych zostało kilkanaście dzieł, a wszystkie domy w Warszawie uległy zniszczeniu. Gdzie tylko to było możliwe siostry nadal prowadziły swoją działalność, angażowały się także w tajne nauczanie. Ratowały życie dzieciom żydowskim, pomagały partyzantom.
W latach pięćdziesiątych zostały upaństwowione i odebrane zgromadzeniu wszystkie ośrodki wychowawcze. Niektóre siostry przeszły do pracy w placówkach państwowych, całkowicie zakonspirowane. Zgromadzenie podejmowało więc prace służebne w placówkach kościelnych. Siostry włączyły się również w katechizację parafialną.
Obecnie, w nowych warunkach prawnych, zgromadzenie stara się zakładać znów placówki wychowawcze, siostry katechizują w szkołach, uczą ponadto innych przedmiotów.
Pracują też poza granicami kraju: w Brazylii, Włoszech, Francji i Niemczech. W osobnym wikariacie na Wschodzie katechizują i przygotowują dorosłych do przyjęcia sakramentów. Od 1990 r. pracują w na misjach Brazylii, gdzie prowadzą własny sierociniec.
Współzałożycielka
Paulina Anna Malecka urodziła się 9 lipca 1852 r. w Skoczunach na Żmudzi w rodzinie szlacheckiej. 24 lutego 1884 r., bez wiedzy rodziny, rozpoczęła postulat w Zgromadzeniu Posłanniczek Serca Jezusowego, bezhabitowym zgromadzeniu założonym przez bł. Honorata Koźmińskiego. 8 grudnia 1885 r. została przyjęta do nowicjatu i otrzymała imię Maria Paula.
W 1886 r. wyjechała do Zakroczymia, aby odprawić rekolekcje pod okiem i kierownictwem o. Honorata. 8 grudnia 1886 r. złożyła swoje pierwsze śluby zakonne w Zakroczymiu. Tego samego dnia otrzymała od o. Honorata pierwsze ustawy "Rady dla Córek Serca Maryi" i decyzję, aby zajęła się grupą nauczycielek w Warszawie. W ten sposób stała się współzałożycielką nowego zgromadzenia. 1 maja 1889 r. założyła śluby wieczyste w zakrystii kościoła sióstr wizytek w Warszawie.
Odtąd swe życie poświęciła całkowicie nowemu dziełu. Starała się o zatwierdzenie zgromadzenia przez Stolicę Apostolską i w 1907 r. uzyskała dekret pochwalny. Kilkakrotnie była wybierana na kapitułach generalnych na urząd przełożonej generalnej, pełniła tę funkcję przez 36 lat. Założyła 40 placówek, w których wychowało się, wykształciło i zdobyło środki do życia tysiące dzieci i młodzieży. Zmarła 28 września 1927 r. w Nowym Mieście n. Pilicą, w wieku 75 lat.